Hrabina idzie na spacer

Nie od dziś wiadomo, że mściwe ze mnie babsko! Więc postanowiłam w końcu, po setnym wychodzeniu z domu w męczarniach, uwiecznić na zdjęciach wszystko, by później po latach córka zobaczyła, jak zwykły prozaiczny spacer doprowadzał mnie do szewskiej pasji, a pot lał mi się po tyłku. Niech widzi, choć i tak wyszło delikatnie, jak mi spierdzielała, jak wyrywała się po każdej założonej części garderoby. Szkoda, że przy tej „sesyji” nie było tatuncia, albo babuni, bo może uwieczniliby też kopy, które otrzymuję przy zakładaniu rajstop… I niech Ona później, za te dzwadzieścia kilka lat, jak i sama będzie mamą, wie, jak ja ją kocham nad życie, że zmordowana i styrana po strojeniu hrabiny, cieszę się jak już wyjdziemy, że tak ją ładnie ubrałam, że jest taka kochaniusia, słodziusia i w ogóle. Mimo, że sama wtedy wyglądam jak przylizana krowa… Tak, ja, która zawsze uwielbiała się pindżyć i nadal przecież uwielbia. Kiedyś lekko rozwiany włos, czy błyszczący nos potrafił zepsuć mi humor. Teraz jest ona, moja hrabina ukochana! I nawet jak nie chce usiąść w wózku, tylko spierdziela mi chichocząc i muszę jej pozwolić się wylatać, zmęczyć, zanim wyruszymy w docelowe miejsce, to jest najlepsza na świecie. Ach, matki! Ta miłość jednak coś tam nam przestawia w mózgach…